Jak zapakowałem całą rodzinę do skrzyń aluminiowych i pojechaliśmy na święta (tak, wszystko się zmieściło)
Co roku obiecuję sobie, że w te święta spakujemy się rozsądnie. Co roku kończy się tak samo: góra walizek, reklamówki z „rzeczami na wszelki wypadek”, torba z kablami (bo przecież ten kabel może się przydać) i tajemniczy karton, do którego nikt się nie przyznaje.
W tym roku powiedziałem: dość.
Postanowiłem podejść do tematu profesjonalnie. Jak logistyk. Jak człowiek, który oglądał za dużo programów o wyprawach polarnych. I wtedy pojawiły się skrzynie aluminiowe.
Plan był prosty (jak instrukcja do szwedzkiej szafy)
Na podłodze stanęło pięć skrzyń:
-
mała - „rzeczy niezbędne”
-
średnia - „rzeczy ważne”
-
większa - „a nuż się przyda”
-
bardzo duża - „świąteczne swetry, które gryzą”
-
największa - „reszta życia”
Rodzina patrzyła na mnie z lekkim niepokojem.
– A gdzie walizki?
– Nie potrzebujemy walizek. Mamy system.
Pakowanie – etap pierwszy: optymizm
Na początku szło świetnie. Ubrania układały się jak w Tetrisie. Kosmetyki zniknęły w jednej skrzyni. Buty? Proszę bardzo. Prezenty? Też. Nawet zapasowe rękawiczki, czapki i „te spodnie, w których nigdy nie chodzę, ale może tym razem”.
W pewnym momencie dziecko zapytało:
– Tato, a my też się zmieścimy?
Zaśmiałem się.
Dwie godziny później… przestałem się śmiać.
Pakowanie – etap drugi: kreatywność
Okazało się, że skrzynie aluminiowe mają niesamowitą pojemność. Jedna po drugiej się zapełniały, a ja odkrywałem nowe poziomy składania ubrań.
W pewnym momencie:
-
pies miał swoją skrzynię (z kocem i zabawką),
-
dzieci miały skrzynię „na rozrywkę”,
-
a ja… ja miałem skrzynię na święty spokój.
I wtedy stało się coś niezwykłego.
Wszystko się zmieściło
Bez przepychania. Bez siedzenia na klapie. Bez „weź to na kolana”.
Samochód zamknął się za pierwszym razem.
Nikt nie zapomniał szczoteczki.
Nikt nie zapytał „czy na pewno to wzięliśmy”.
Spojrzałem na równo ułożone, aluminiowe skrzynie i poczułem dumę.
Taką prawdziwą. Logistyczną.
Wnioski poświąteczne
-
Skrzynie aluminiowe są jak czarna dziura - wciągają wszystko.
-
Rodzina da się zapakować. Mentalnie też.
-
Następnym razem rozważę podpisanie skrzyń imionami.
-
Walizki? Miło było, ale to już przeszłość.
Jeśli więc zastanawiasz się, czy da się spakować święta, nowy rok, rodzinę, psa i pół domu – odpowiedź brzmi: tak.
Wystarczy kilka solidnych skrzyń i odrobina wiary w aluminium...